Παλιό και νέο

Το μετρό θέλει ακόμη δύο λεπτά για να ξεκινήσει και ευτυχώς δεν έχει καθόλου κόσμο στο βαγόνι μου. Η πόρτα είναι ακόμη ανοιχτή και κρυφά ελπίζω, κάθε που βλέπω άνθρωπο, να την προσπεράσει και να φύγει. Θέλω και τα τέσσερα καθίσματα δικά μου. Θέλω να μπορώ να απλώσω τα πόδια μου μπροστά και να κοιτώ δεξιά κι αριστερά χωρίς ντροπή. Ίσως ν’ ακούσω και μουσική, μπορεί και να διαβάσω το βιβλίο μου, που κάθε φορά το παίρνω στην τσάντα, αλλά ποτέ δεν το ανοίγω.

Βάζω δειλά το χέρι μου στη μεγάλη τσέπη του σακιδίου και βλέπω να ξεπροβάλλουν οι κίτρινες σελίδες της Βιοτεχνίας Υαλικών. Στο παλαιοβιβλιοπωλείο της Στουρνάρη μου φαίνεται πως το είχα βρει, θα έχουν περάσει πέντε χρόνια από τότε. Κάπου στη μέση έχει έναν λεκέ, που κάνει τις σελίδες να κυρτώνουν, αλλά δεν με πειράζει. Το εξώφυλλο είναι σχεδόν άθικτο και η πράσινη ζωγραφιά ταιριάζει απόλυτα με το αχνοκίτρινο εσωτερικό του.

Αν το φέρω κοντά στο πρόσωπό μου, μπορώ να μυρίσω ακόμη την υγρασία των ραφιών. Με έκπληξη συνειδητοποιώ πως η ελαφριά μυρωδιά θάλασσας και αλμύρας δεν έχει εγκαταλείψει τις σελίδες του. Τρία χρόνια το είχα παρατημένο στο περβάζι του παραθύρου, στο νησί. Φέτος, πριν μπω στο πλοίο της επιστροφής, το έχωσα βιαστικά σε μια βαλίτσα. Πλησιάζω στο τέλος του, αλλά εύχομαι να είχα άλλο τόσο κι άλλο τόσο.

Το μεγάφωνο ανακοινώνει: «Κεραμεικός». Κατεβαίνω. Το ζεύγος Ταντή με συνοδεύει στην Αθήνα του σήμερα, στο νέο Γκάζι.  Με τα ίδια όνειρα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s