Ρίγανη

Είναι δυο μήνες τώρα που κλαδέψαμε τη ρίγανη. Η μεγάλη πήλινη γλάστρα τον Ιούλιο ξεχείλιζε από πράσινα μυρωδάτα κλαδάκια. Ένα απόγευμα τα έκοψα όλα, τα έδεσα με μια μεταξωτή κορδέλα που είχε ξεμείνει στο συρτάρι και κρέμασα το ματσάκι πάνω ακριβώς από το παράθυρο της κουζίνας. Σε λίγο καιρό, όπως το περίμενα, ξεράθηκε. Πήρα τότε έναν μεγάλο τσίγκινο δίσκο, ακούμπησα τα ξερά κλαδιά και ένα-ένα τα έτριψα μέσα σ’ ένα γυάλινο βάζο. Σ’ ένα μικρό χαρτάκι έγραψα «Ρίγανη» και με αυτοκόλλητη ταινία το κόλλησα στο γυαλί. Τα χέρια μου μύριζαν μέχρι την επομένη.

Σήμερα το μάτι μου έπεσε και πάλι επάνω στη γλάστρα. Η ρίγανη μεγάλωσε, αυτή τη φορά νομίζω ακόμα περισσότερο. Πλησίασα και γονάτισα εμπρός της, σαν να προσκυνούσα σε βωμό. Έκλεισα τα μάτια στιγμιαία κι έπειτα άπλωσα το χέρι μου κι έκοψα δύο ή τρία χλωρά κλαδάκια.

Μπήκα στην κουζίνα κρατώντας τα και άνοιξα τη βρύση επάνω τους για λίγα δευτερόλεπτα. Ύστερα σήκωσα το γεμάτο υδρατμούς καπάκι της κατσαρόλας και τα ακούμπησα απαλά στη ράχη της μπριζόλας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s