Ηδονή

 Όταν ήμουν μικρή, μου άρεσε να παίζω με την υγρή κόλλα, εκείνη την κίτρινη με την έντονη μυρωδιά που μας έλεγαν να αγοράζουμε για τις χειροτεχνίες του σχολείου. Πίεζα απαλά το σωληνάριο και άφηνα μια μικρή ποσότητα στο δάχτυλό μου. Περίμενα μερικά δευτερόλεπτα κι ύστερα, όταν η κόλλα είχε στεγνώσει λιγάκι, τοποθετούσα προσεκτικά πάνω της τον αντίχειρά μου. Με διασκέδαζε να σκέφτομαι πως τα δάχτυλά μου είχαν κολλήσει για πάντα κι ο πόνος του χωρισμού τους –που δημιουργούσε μακριές κολλώδεις ίνες– μου φαινόταν ηδονικός.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s