Δεν παίζει

Ο καιρός που παίζαμε επιτραπέζια παιχνίδια στο πάτωμα έχει περάσει ανεπιστρεπτί.

Μετά το σχολείο, τα ζεστά απογεύματα, καθόμασταν σε αυτό το «κατασκεύασμα» που οι μεγάλοι  ονόμαζαν «πιλοτή» και στο οποίο εγώ τόσα χρόνια αδυνατούσα να δώσω γένος και αριθμό,   έχοντάς το στο κεφάλι μου ως πiloti. Το μόνο που ήξερα ήταν ότι η δικιά μου πολυκατοικία δεν είχε τέτοιο, ενώ η πολυκατοικία του Γιώργου και του Τάσου είχε. Εκεί, μπροστά στην κύρια είσοδο, ανάμεσα σε δυο ζαρντινιέρες με θάμνους, στήναμε το ταμπλό της Μονόπολης και τσακωνόμασταν για το ποιος θα αγοράσει την οδό Αμερικής, για να παίρνει τα μεγαλύτερα ενοίκια. Την τράπεζα την έκανε η Άντζελα. Ήταν αντιπαθητικό κοριτσάκι, αλλά «διάνοια στα μαθηματικά», όπως μου έλεγε κάθε τρεις και λίγο η μάνα μου.

«Είδες τα παιδιά που διαβάζουν;»

Είδα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s