Κάτω από…

Κάτω από τα σκαλάκια της εξώπορτας έχουμε μια μικρή αποθήκη. Αν κοιτάξει κανείς λίγο καλύτερα και δεν μπει βιαστικά στο σπίτι, μπορεί να διακρίνει το χερούλι των δύο φτυαριών του κήπου και τη μύτη της αξίνας, που δεν έχουμε χρησιμοποιήσει ποτέ. Εκεί βάλαμε και το καινούργιο ποδήλατο. Είναι κόκκινο, μ’ ένα μικρό καλάθι μπροστά και φως για τη νύχτα. Μία φορά μονάχα το πήρα και πήγα μια βόλτα στους γύρω δρόμους. Ήταν μια Τρίτη βράδυ, μετά τα μεσάνυχτα και δεν κυκλοφορούσε κανείς.

Έμαθα χτες ότι στην Ουγκάντα το ποδήλατο είναι το μόνο μέσο μεταφοράς που έχουν στη διάθεσή τους οι φτωχοί. Κι από αυτούς, μόνο ελάχιστοι έχουν τη δυνατότητα να αγοράσουν ένα, στην τιμή των αντίστοιχων 35 ευρώ.  Ταλαιπωρημένα ποδήλατα,  με λεπτό σκελετό, ινδικής κατασκευής, κουβαλούν εμπορεύματα και ανθρώπους από δρόμους γεμάτους λάσπη και πέτρες. Όσοι καταφέρνουν ν’ αγοράσουν ποδήλατο -με δόσεις- το χρησιμοποιούν ως ταξί. Όσοι Αμερικανοί τουρίστες καταδέχονται να επιβιβαστούν σε τέτοιο μέσο πληρώνουν μόλις επτά λεπτά του ευρώ για μια διαδρομή ως τις πηγές του Νείλου. Εκεί, όπως κάθονται στο ειδικά διαμορφωμένο πάρκο, την ώρα που φωτογραφίζουν το παράξενο τοπίο, ίσως και να συλλογίζονται για λίγα δευτερόλεπτα τον τύπο που τους μετέφερε με το ποδήλατο.  Ύστερα αναρωτιούνται αν θα έπρεπε να επιλέξουν την vivid λειτουργία της κάμερας ή αρκεί το auto, για ν’ αποτυπώσει την πολύχρωμη ορμή του νερού στον εξωτικό αυτόν τόπο.

«Η φύση είναι μεγάλος ποιητής», σκέφτονται κι αναστενάζουν.

Τι θα φάμε το μεσημέρι;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s