Ξύδι και κλαρίνο

Η Ελένη πήρε μια μικρή κόκκινη πετσέτα από το μπάνιο, γέμισε μια λεκανίτσα με νερό και ξύδι και γύρισε στο κρεβάτι. Όταν ήταν μικρή, η μαμά της πάντα βουτούσε ένα πανί σε ξύδι και νερό και της το έβαζε στο μέτωπο, για να πέσει ο πυρετός. Το νερό εντάξει,  αλλά το ξύδι; Ποτέ δεν έμαθε τι γιατροσόφι περίεργο ήταν αυτό κι όμως από τότε το χρησιμοποιεί. Ίσως γιατί της θυμίζει εκείνα τα χρόνια.

Ξάπλωσε, άνοιξε το λάπτοπ πάνω στο σκαμπό και πάτησε το spacebar για να συνεχίσει την ταινία από εκεί που είχε μείνει το πρωί. Βούτηξε την κόκκινη -μάλλον ήταν χριστουγεννιάτικη, αλλά τι πείραζε;- πετσέτα στη λεκάνη, την έστιψε και την ακούμπησε απαλά στο μέτωπό της. Έκαιγε. Την πίεσε προς τα μάτια και ένιωσε μια μικρή ανακούφιση.

Από απέναντι ακουγόταν και σήμερα ο Θύμιος, ο φορτηγατζής, που έπαιζε κλαρίνο. «Τι περίεργο κι αυτό», σκέφτηκε. Τόσα χρόνια αυτός ο άνθρωπος γυρνούσε τους δρόμους με το τριαξονικό, κάθε μέρα σχεδόν Αθήνα-Βοιωτία, και τώρα το μόνο που έκανε ήταν να παίζει κλαρίνο ολημερίς κι ολονυχτίς. Όλο το καλοκαίρι, με τα ανοιχτά παράθυρα, άκουγε τα φάλτσα του κι έβλεπε από την μπαλκονόπορτα τα πόδια του να χτυπούν το πάτωμα ρυθμικά, καθώς καθόταν κι έπαιζε στο κρεβάτι.

«Μια μέρα θα βάλω μουσική στο τέρμα. Κανένα χέβι μέταλ, να δούμε τι θα κάνει τότε», σκεφτόταν πού και πού η Ελένη, αλλά αμέσως μετάνιωνε. Κι αν αυτό ήταν το όνειρο του Θύμιου; Να γίνει μουσικός; Σίγουρα θα τον έκανε να αισθανθεί πολύ άσχημα, ίσως και να ντρεπόταν. Τον φανταζόταν στον ελεύθερό του χρόνο να πηγαίνει στο πνευματικό κέντρο του δήμου και -μαζί με γέρους και παιδιά- να μαθαίνει. Τότε ήταν που η Ελένη αισθανόταν απαίσια.

«Θα ‘ναι καλός», είπε σχεδόν φωναχτά. «Αφού παίζει συνέχεια στο σπίτι».Κρυφά μέσα της ευχόταν να έρθει γρήγορα ο χειμώνας και να κλείσουν τα παράθυρα.

Η ταινία έπαιζε στο μεταξύ, αλλά η Ελένη είχε ήδη χάσει το μεγαλύτερο μέρος. Κάποιος έκλαιγε, η πρωταγωνίστρια έβγαζε τον σκύλο της βόλτα…-αυτός ποιος ήταν;-  ύστερα τραγούδι και τίτλοι του τέλους.

Έβγαλε τα γυαλιά κι έσβησε το φως. Βούτηξε πάλι την πετσέτα στη λεκανίτσα:  μύριζε έντονα ξυδι. Μύριζε ανεπαίσθητα δεκαετία του ενενήντα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s